The Land of White Orchids เป็นชื่อที่มีผู้ตั้งสมญาให้แก่ Kurseong เมือเล็กๆ ที่หากใครจะเดินทางไปดาร์จีลิ่งจะต้องผ่าน เมืองเล็กๆ ที่ไม่คึกคักเท่าดาร์จีลิ่งแต่บรรยากาศดี ระยะเวลา 2 เดือนที่ฉันอยู่ที่นี่ มักจะออกเดินถ่ายรูปดอกไม้ บ้านเรือน วิว ไปตามทางเล็กๆ ข้างๆโรงเรียน หรือเดินลงมาตัวเมืองก็จะได้ภาพบรรยากาศของเมืองเล็กที่จอแจบางเวลา เท่าที่เห็นเมืองนี้มีดอกไม้สวยๆ เยอะมาก(แต่ไม่ค่อยเจอกล้วยไม้อาจจะเป็นเพราะไม่ออกฤดูนี้) หลายคนที่รู้ว่าฉันชอบถ่ายรูปดอกไม้ก็จะชวนให้ถ่ายภาพดอกไม้ที่ปลูกไว้ในกระถางหน้าบ้าน จำได้ว่ามีแม่บ้านคนหนึ่งเข้ามาจูงมือไปถ่ายคือดอก Tiger Flower ที่ฉันไม่เคยเห็นมาก่อน ดูแล้วก็เหมือนลิลลี่แต่สีเหลืองลายๆ ฉันมักจะพยามใช้เลนส์มาโครถ่ายภาพดอกไม้ในระยะใกล้แต่ด้วยความที่ไม่มีขาตั้ง(และไม่มีความสามารถ)หลายภาพจึงสั่น(หรืออาจจะเป็นเพราะขาดแอลกอฮอล์ด้วยกระมัง)
หากพูดถึงเรื่องสภาพอากาศแล้วหลายคนชอบ เพราะอากาศไม่แปรปรวน ไม่รุนแรงเท่า ดาร์จีลิ่ง แต่ไม่อุ่นเหมือนกาลิมปง ด้วยอากาศกำลังดี ที่นี่จึงมีดอกไม้สวยงาม(ฉันชอบอากาศของ Kalimpong เพราะอุ่น แต่ชอบดอกไม้ที่นี่เคอชอง และชอบบรรยากาศ วิวของดาร์จีลิ่ง)
Kurseong(ออกเสียงว่าเคอชอง) ห่างจากดาร์จีลิ่ง 31 กิโลเมตร นั่งรถจี๊ป(jeep share) ประมาณ หนึ่งชั่วโมงครึ่ง นั่งรถไฟทอยเทรน 4 ชั่วโมง ที่นี่มีอู่รถไฟทอยเทรนด้วย ข้างๆ สถานนีรถไฟมีร้านGlenary’s อยู่ด้วยบรรยากาศน่านั่งมาก ตรงข้ามสถานีรถไฟมีร้านโมโม่ที่ฉันชอบ ทุกวันตอนเย็นที่เดินลงมาในเมืองทุกครั้งฉันจะต้องไปกินร้านใดร้านหนึ่งเสมอ
